دانستنی های پوستی و زیبایی

از علت ایجاد تا روش های قطعی برداشتن اسکین تگ

منگوله پوستی یا اسکین تگ، زائده ای کوچک، نرم و معمولاً بی خطر است که بیشتر در نواحی چین خورده بدن مانند گردن، زیر بغل، کشاله ران و پلک ظاهر می شود. اصطکاک پوست، افزایش سن، اضافه وزن و تغییرات هورمونی از عوامل مؤثر در ایجاد آن هستند. این زائده ها معمولاً درد ندارند، اما ممکن است بر اثر تماس با لباس یا اصلاح تحریک شوند. در این مقاله با ظاهر و ویژگی های اسکین تگ، علت ایجاد، تفاوت آن با زگیل و روش های برداشتن آن مانند کرایوتراپی، استفاده از دستگاه لیزرهای مدرن ، سوزاندن و جراحی آشنا می شوید.

اسکین تگ

اسکین تگ و ویژگی های ظاهری آن

یکی از مشخصه های اصلی منگوله پوستی، بافت نرم و انعطاف پذیر آن است. این زائده معمولاً از سطح پوست بیرون می زند و در بسیاری از موارد از طریق یک پایه باریک به پوست متصل است. رنگ آن ممکن است کاملاً مشابه پوست اطراف باشد یا به مرور کمی تیره تر شود. منگوله های پوستی معمولاً درد ندارند و هنگام لمس نیز حساسیتی ایجاد نمی کنند؛ مگر اینکه لباس، زیورآلات یا اصلاح بدن باعث کشیده شدن و تحریک آن ها شود. این برجستگی ها ممکن است به صورت تکی یا چندتایی ظاهر شوند و از نظر اندازه و شکل ظاهری در افراد مختلف تفاوت داشته باشند.

تفاوت منگوله های پایه دار و پهن

منگوله های پوستی از نظر نحوه اتصال به سطح پوست به دو شکل کلی دیده می شوند. نوع پایه دار با یک ساقه باریک به پوست متصل است و بخش گوشتی آن مانند یک برجستگی آویزان از سطح پوست بیرون می زند. در مقابل، بعضی زائده ها پایه پهن تری دارند و اتصال آن ها به پوست گسترده تر است. این تفاوت ظاهری هنگام انتخاب روش برداشتن اهمیت پیدا می کند؛ زیرا پزشک باید اندازه، عمق اتصال و محل قرارگیری زائده را بررسی کند. منگوله های پایه دار گاهی بیشتر در معرض گیر کردن به لباس و زیورآلات هستند و ممکن است بر اثر اصطکاک دچار التهاب یا خونریزی شوند.

علت ایجاد منگوله پوستی روی بدن

علت دقیق ایجاد منگوله پوستی هنوز به طور کامل مشخص نشده است، اما عوامل مختلفی در شکل گیری آن نقش دارند. افزایش سن، زمینه ژنتیکی، اضافه وزن و اصطکاک مداوم پوست از جمله مواردی هستند که با بروز این زائده ها ارتباط دارند. منگوله پوستی معمولاً در قسمت هایی بیشتر دیده می شود که پوست روی پوست قرار می گیرد یا لباس با آن تماس مداوم دارد. برخی بررسی ها نیز ارتباط میان تعداد زیاد منگوله های پوستی و اختلالات متابولیک مانند مقاومت به انسولین را مطرح کرده اند. البته وجود این زائده به تنهایی نشانه ابتلا به دیابت یا بیماری خاصی نیست و نباید باعث نگرانی بی مورد شود.

تاثیر ژنتیک و افزایش سن

زمینه ژنتیکی یکی از عوامل موثر در ایجاد منگوله پوستی است. افرادی که اعضای خانواده آن ها سابقه داشتن این زائده ها را دارند، ممکن است بیشتر مستعد بروز آن باشند. از طرف دیگر، احتمال مشاهده منگوله های پوستی با افزایش سن بیشتر می شود و این برجستگی ها در افراد میانسال و سالمند شیوع بالاتری دارند. تغییرات طبیعی پوست در طول زندگی، کاهش استحکام بافت و تماس مداوم بخش های مختلف بدن با یکدیگر می توانند در این روند نقش داشته باشند. البته منگوله پوستی محدود به سن خاصی نیست و ممکن است در افراد جوان نیز ایجاد شود. تعداد و اندازه این زائده ها هم در هر فرد متفاوت است.

ارتباط چاقی و مقاومت به انسولین

اضافه وزن می تواند احتمال ایجاد منگوله پوستی را افزایش دهد؛ زیرا در بدن افراد دارای وزن بالا، چین های پوستی بیشتر است و تماس و اصطکاک میان بخش های مختلف پوست افزایش پیدا می کند. از طرف دیگر، در برخی افراد تعداد زیاد منگوله های پوستی با مقاومت به انسولین ارتباط دارد. در این وضعیت سلول های بدن پاسخ مناسبی به انسولین نمی دهند و ممکن است قند خون تحت تاثیر قرار بگیرد. البته هر فردی که منگوله پوستی دارد، الزاماً دچار مقاومت به انسولین نیست. اگر زائده ها به تعداد زیاد و به شکل ناگهانی ظاهر شوند و فرد عوامل خطر متابولیک دیگری داشته باشد، بررسی قند خون با نظر پزشک می تواند مفید باشد.

نقش اصطکاک و تغییرات هورمونی

اصطکاک مداوم یکی از دلایل مهم بروز منگوله پوستی در نواحی چین دار بدن است. تماس پوست گردن با یقه لباس، ساییدگی زیر بغل و کشیده شدن پوست کشاله ران می تواند در ایجاد این زائده ها نقش داشته باشد. تغییرات هورمونی نیز به ویژه در دوران بارداری با افزایش احتمال بروز منگوله های پوستی همراه است. در این دوران، تغییر سطح هورمون ها و تغییرات وزن بدن ممکن است زمینه ایجاد برجستگی های جدید را فراهم کند. با این حال، اصطکاک یا تغییرات هورمونی به تنهایی علت قطعی تمام موارد نیستند و عوامل ژنتیکی و شرایط بدنی نیز در این موضوع دخالت دارند.

شایع ترین محل رشد

  • گردن و پشت گردن
  • زیر بغل و چین های اطراف آن
  • کشاله ران و ناحیه تناسلی
  • زیر سینه و چین های پوستی سینه
  • پلک و اطراف چشم
  • صورت، به ویژه اطراف بینی و گونه ها
  • زیر شکم و چین های شکمی
  • قسمت داخلی ران ها
  • زیر باسن و چین بین دو باسن
  • ناحیه بالای قفسه سینه
  • پشت و پهلوها
  • اطراف خط سوتین و محل تماس لباس با پوست

تشخیص منگوله پوستی و ضایعات مشابه

تشخیص منگوله پوستی معمولاً با بررسی ظاهر، رنگ، اندازه، بافت و نحوه اتصال زائده به پوست انجام می شود. پزشک متخصص پوست در بسیاری از موارد می تواند با معاینه بالینی نوع ضایعه را مشخص کند. با این حال، بعضی زائده های پوستی از نظر ظاهری شباهت زیادی به منگوله دارند و ممکن است با زگیل، خال یا سایر برجستگی های پوستی اشتباه گرفته شوند. توجه به سرعت رشد، تغییرات رنگ و وجود علائمی مانند درد و خونریزی در تشخیص اهمیت دارد. در موارد مشکوک، پزشک ممکن است برای بررسی دقیق تر نمونه برداری و آزمایش بافت شناسی را پیشنهاد کند.

تفاوت منگوله پوستی با زگیل

منگوله پوستی و زگیل هر دو ممکن است به شکل برجستگی روی پوست ظاهر شوند، اما از نظر علت ایجاد و ویژگی های ظاهری با یکدیگر تفاوت دارند. منگوله پوستی معمولاً نرم، صاف و گوشتی است و اغلب پایه باریکی دارد. در مقابل، زگیل بر اثر عفونت با ویروس پاپیلومای انسانی یا HPV ایجاد می شود و معمولاً سطحی زبر، ضخیم یا ناهموار دارد. زگیل ممکن است در نواحی مختلف بدن ظاهر شود و برخی انواع آن قابلیت انتقال به دیگران را دارند؛ اما منگوله پوستی مسری نیست. تشخیص اشتباه این دو ضایعه می تواند باعث انتخاب روش درمانی نامناسب شود، بنابراین بهتر است پیش از برداشتن هر زائده ای، نوع آن توسط پزشک مشخص شود.

منگوله پوستی

تفاوت منگوله پوستی با خال و سایر زائده ها

منگوله پوستی معمولاً بافتی نرم و گوشتی دارد و به شکل برجستگی آویزان از سطح پوست دیده می شود، اما خال ها از تجمع سلول های رنگدانه ساز پوست به وجود می آیند و ممکن است صاف یا برجسته باشند. رنگ خال معمولاً از قهوه ای روشن تا تیره متغیر است، در حالی که منگوله پوستی اغلب هم رنگ پوست یا کمی تیره تر دیده می شود. برخی زائده های دیگر مانند کراتوز سبورئیک نیز ممکن است ظاهری برجسته و چسبیده به پوست داشته باشند. تشخیص این ضایعات تنها بر اساس ظاهر همیشه امکان پذیر نیست. به خصوص اگر زائده تغییر شکل داده یا خونریزی داشته باشد، معاینه تخصصی اهمیت بیشتری پیدا می کند.

خطرات و عوارض

منگوله پوستی در بیشتر موارد یک ضایعه خوش خیم است و معمولاً خطری برای سلامت فرد ایجاد نمی کند. این زائده ها سرطانی محسوب نمی شوند و در صورت تشخیص صحیح، اغلب نیازی به درمان پزشکی ندارند. با این حال، قرار گرفتن در معرض اصطکاک، کشیده شدن یا آسیب فیزیکی می تواند باعث قرمزی، التهاب، درد و خونریزی شود. گاهی نیز پیچ خوردن پایه منگوله باعث اختلال در خون رسانی آن شده و زائده به رنگ تیره درمی آید. نکته مهم این است که هر برجستگی گوشتی را نباید منگوله پوستی در نظر گرفت. تغییر سریع اندازه، شکل یا رنگ و خونریزی بدون دلیل مشخص، نیازمند بررسی توسط متخصص پوست است.

روش های تخصصی برداشتن منگوله پوستی

برداشتن منگوله پوستی معمولاً یک اقدام سرپایی است و با توجه به اندازه، تعداد، محل قرارگیری و نوع اتصال زائده انجام می شود. اگر منگوله از نظر پزشکی مشکلی ایجاد نکند، الزامی برای حذف آن وجود ندارد؛ اما افرادی که به دلیل ظاهر، تحریک مکرر یا گیر کردن زائده به لباس تمایل به درمان دارند، می توانند با نظر پزشک آن را بردارند. الکتروکوتر، برش جراحی و کرایوتراپی از روش های رایج هستند. انتخاب روش مناسب اهمیت زیادی دارد؛ زیرا بعضی زائده ها به درمان خاصی نیاز دارند و پیش از اقدام باید از خوش خیم بودن آن ها اطمینان حاصل شود.

Your dermatologist may use cryosurgery, electrodesiccation, or snip removal to remove skin tags.

متخصص پوست ممکن است برای برداشتن منگوله پوستی از روش هایی مانند سرما درمانی، تخریب با جریان الکتریکی یا برش با ابزار جراحی استریل استفاده کند.

منبع: American Academy of Derma

حذف منگوله با الکتروکوتر

الکتروکوتر یکی از روش های رایج برای برداشتن منگوله پوستی است که در آن از انرژی الکتریکی و حرارت کنترل شده برای تخریب بافت زائده استفاده می شود. پزشک پس از بررسی ضایعه و در صورت نیاز بی حسی موضعی، بخش پایه دار منگوله را با دستگاه مخصوص درمان می کند. این روش به ویژه برای زائده های کوچک و متعدد کاربرد دارد و می تواند همزمان به کنترل خونریزی نیز کمک کند. مدت انجام کار معمولاً کوتاه است و فرد پس از آن می تواند به فعالیت های روزمره خود برگردد. مراقبت از محل درمان و رعایت توصیه های پزشک برای کاهش احتمال التهاب، عفونت و باقی ماندن جای زخم اهمیت دارد.

برداشتن زائده با تیغ جراحی

در روش برش جراحی، پزشک ابتدا محل مورد نظر را با بی حسی موضعی آماده می کند و سپس با استفاده از تیغ یا قیچی جراحی استریل، منگوله را از پایه جدا می کند. این روش برای زائده هایی که اندازه بزرگ تری دارند یا پزشک نیاز به بررسی بافت آن ها دارد، گزینه مناسبی محسوب می شود. بسته به شرایط ضایعه، ممکن است نمونه برداشته شده برای آزمایش پاتولوژی ارسال شود تا ماهیت آن دقیق تر مشخص شود. برش جراحی معمولاً در مدت کوتاهی انجام می شود، اما احتمال خونریزی جزئی و ایجاد زخم کوچک وجود دارد. رعایت مراقبت های بعد از درمان به ترمیم بهتر پوست کمک می کند.

فریز کردن با کرایوتراپی

کرایوتراپی با دستگاه های جدید کوترا یا سرما درمانی یکی دیگر از روش های برداشتن منگوله پوستی است که در آن از نیتروژن مایع برای منجمد کردن بافت زائده استفاده می شود. سرمای شدید باعث آسیب به سلول های منگوله شده و در روزهای بعد، زائده به تدریج خشک می شود و می افتد. برخلاف روش های برش و الکتروکوتر، نتیجه کرایوتراپی معمولاً بلافاصله قابل مشاهده نیست و ممکن است چند روز تا چند هفته زمان نیاز داشته باشد. پس از درمان احتمال ایجاد قرمزی، تاول کوچک یا تغییر موقت رنگ پوست وجود دارد. پزشک با توجه به اندازه و محل زائده، درباره مناسب بودن این روش تصمیم می گیرد.

قطع جریان خون با نخ پزشکی

در روش بستن با نخ پزشکی یا لیجیشن، پزشک با استفاده از نخ مخصوص، پایه منگوله را می بندد تا جریان خون به بافت زائده کاهش پیدا کند و در نهایت قطع شود. با نرسیدن خون کافی، منگوله به مرور خشک می شود و ممکن است پس از چند روز تا چند هفته بیفتد. این روش در مقایسه با برخی روش های دیگر زمان بیشتری نیاز دارد و ممکن است باعث ناراحتی یا تحریک موضعی شود. همچنین برای همه انواع منگوله مناسب نیست و به خصوص در زائده های پهن یا ضایعاتی که تشخیص آن ها قطعی نیست، انتخاب مناسبی محسوب نمی شود. انجام این کار باید تحت نظر پزشک باشد.

درمان خانگی

بعضی افراد برای خلاص شدن از منگوله پوستی به سراغ روش های خانگی مانند بستن نخ، بریدن با قیچی، استفاده از مواد اسیدی یا محصولات تبلیغاتی حذف زائده می روند. این روش ها ممکن است در ظاهر ساده و کم هزینه به نظر برسند، اما بدون تشخیص دقیق ضایعه و رعایت اصول بهداشتی می توانند مشکلات جدی ایجاد کنند. بریدن منگوله با ابزار غیر استریل احتمال خونریزی و عفونت را افزایش می دهد و استفاده از مواد سوزاننده نیز ممکن است به پوست سالم اطراف آسیب بزند. از طرف دیگر، اگر برجستگی در واقع خال یا ضایعه دیگری باشد، دستکاری آن می تواند تشخیص درست را به تأخیر بیندازد. به همین دلیل، برداشتن منگوله در خانه توصیه نمی شود.

مراقبت های پوستی بعد از حذف زائده

  • تمیز نگه داشتن محل زخم طبق دستور پزشک
  • شستشوی ملایم ناحیه با آب و شوینده مناسب در زمان توصیه شده
  • خشک کردن محل درمان با گاز استریل و بدون کشیدن حوله روی زخم
  • استفاده از پماد ترمیم کننده یا آنتی بیوتیک فقط در صورت تجویز پزشک
  • خودداری از کندن دلمه یا دستکاری زخم
  • پوشاندن محل درمان با پانسمان استریل در صورت نیاز
  • پرهیز از پوشیدن لباس های تنگ و ایجاد اصطکاک روی ناحیه
  • خودداری از قرار گرفتن طولانی مدت در معرض نور مستقیم خورشید
  • استفاده از ضد آفتاب پس از بسته شدن کامل زخم و با توصیه پزشک
  • پرهیز از استخر، سونا و شنا تا زمان ترمیم محل درمان
  • بررسی روزانه زخم از نظر قرمزی، تورم، ترشح یا درد غیرعادی
  • مراجعه به پزشک در صورت بروز خونریزی مداوم، چرک یا افزایش درد

نکته: مدت زمان مراقبت و نحوه شستشو به روش برداشتن منگوله پوستی و محل زخم بستگی دارد؛ بنابراین دستور پزشک معالج بر توصیه های عمومی اولویت دارد.

هزینه برداشتن منگوله پوستی

هزینه برداشتن منگوله پوستی برای همه افراد یکسان نیست و به شرایط زائده و روش انتخابی پزشک بستگی دارد. تعداد منگوله ها، اندازه هر زائده، محل قرارگیری آن ها و میزان پیچیدگی درمان از عوامل موثر بر قیمت هستند. برای مثال، برداشتن چند زائده کوچک با الکتروکوتر ممکن است با هزینه متفاوتی نسبت به حذف یک منگوله بزرگ با برش جراحی همراه باشد. همچنین هزینه معاینه اولیه، بی حسی و بررسی پاتولوژی در صورت نیاز می تواند بر مبلغ نهایی تاثیر بگذارد. بهتر است پیش از درمان، پزشک زائده ها را معاینه کند و بر اساس روش مناسب، هزینه دقیق را اعلام کند.

روش درمانهزینه تقریبی
الکتروکوتر۵۰۰ هزار تا ۲ میلیون تومان
برداشتن با تیغ جراحی۷۰۰ هزار تا ۲.۵ میلیون تومان
کرایوتراپی۳۵۰ هزار تا ۱.۲ میلیون تومان
بستن با نخ پزشکی۳۰۰ هزار تا ۸۰۰ هزار تومان

سوالات رایج

منگوله پوستی در کودکان هم ایجاد می شود؟

بله، هرچند شیوع آن در بزرگسالان بیشتر است. مشاهده زائده های گوشتی در کودکان نیاز به بررسی دارد؛ زیرا ممکن است ضایعه پوستی دیگری با منگوله اشتباه گرفته شود.

منگوله پوستی بعد از برداشتن جای زخم باقی می گذارد؟

در بیشتر موارد، جای زخم قابل توجهی باقی نمی ماند؛ اما نتیجه به اندازه زائده، روش برداشت، محل درمان و ویژگی های ترمیم پوست بستگی دارد. گاهی تغییر رنگ موقت یا اسکار کوچک ایجاد می شود.

وجود منگوله پوستی روی پلک بر بینایی تاثیر می گذارد؟

معمولاً خیر؛ اما اگر اندازه زائده بزرگ باشد و میدان دید را محدود کند یا باعث تحریک چشم شود، باید توسط متخصص پوست یا چشم پزشک بررسی شود. برداشتن زائده در این ناحیه به مهارت و دقت بیشتری نیاز دارد.

منابع

American Academy of Dermatology – Skin Tags

NHS – Skin Tags

American Academy of Dermatology – Skin Tags

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا